Αυτό-Εμπόδιο 2 | Πραγματικό σε μένα

Ακούγοντας το τραγούδι του Brian Mcfadden "Real to Me" (Πραγματικό για μένα), βρήκα τα 3:43 λεπτά να διερωτηθώ τι είναι πραγματικό-σημαντικό για μένα;

Δύσκολη ερώτηση

Πιθανώς αυτό που είναι πραγματικό για μένα είναι οι αξίες μου. Αυτές που έχω και αυτές που θέλω να έχω. Ο τρόπος που δρω όταν σκέφτομαι. Εγώ.

Κάπου εδώ θέλω να δώσω έναν δικό μου όρο για το "Εγώ". Λέμε συχνά πως ο τάδε είναι εγωιστής σκεπτόμενοι πως κρίνει και κάνει τα πάντα με γνώμονα το προσωπικό του όφελος. Άρα, κοιτώντας στην άλλη μεριά του νομίσματος το αντίθετο του εγωισμού το έχουμε στα άτομα που ότι κάνουν το κάνουν για τους άλλους.

Η ερώτησή μου όμως είναι: "Ό,τι καλό και αν κάνουμε δεν το κάνουμε εγωιστικά; Δεν δίνουμε το κέρμα στον ζητιάνο γιατί αισθανόμαστε καλά με το εγώ μας μετά ή γιατί θα θέλαμε σε αντίστοιχη περίπτωση κι εμείς υποστήριξη; Όταν γελάμε σε ένα κακό αστείο βαθιά μέσα μας δεν σκεφτόμαστε πως κι εμείς θα θέλαμε τους άλλους να μας επικροτήσουν σε μια κακή μας προσπάθεια;

Αν η απάντηση είναι ναι, τι μπορεί να είναι αληθινό για μένα;

Wake up you might be dreaming, (ξύπνα γιατί μπορεί να ονειρεύεσαι,)

wake up you might be dreaming now... (ξύπνα γιατί μπορεί να ονειρεύεσαι τώρα...)

4ο Εμπόδιο | Αντίο

Μπορεί να μην έχω διαβάσει πολλά πράγματα αλλά σίγουρα έχω ακούσει αρκετά. Κανένας δεν μου έχει πει ποτέ πως ξέρει, άκουσε, διάβασε ή έμαθε ποιος είναι ο κατάλληλος τρόπος να πεις αντίο. Κατακτάμε το σύμπαν και όμως σε αυτό είμαστε ανίκανοι. Δεν ξέρουμε πως να εκφράσουμε το συναίσθημα του ότι χάνουμε την καθημερινότητά μας, το άτομο που μας φρόντιζε, τα χείλη που φιλούσαμε, την αγγαλιά στην οποία κλαίγαμε, το στήριγμά μας, το φίλο μας ή και τα πάντα. 

Περίεργο

Αν θα απαγόρευα τη χρήση μιας έκφρασης σε αυτές τις περιπτώσεις, θα ήταν σίγουρα η "Ας κρατήσουμε επαφή". Προφανώς δεν θέλω να κρατήσω επαφή! Θέλω να είμαι σε επαφή.

Σε κάθε στιγμή αποχαιρετισμού ρωτάω τον εαυτό μου. Πως πρέπει να φερθώ; Πρέπει να κλαίω που χάνω έναν άνθρωπο ή να γιορτάζω που τον γνώρισα; Σίγουρα η δεύτερη αντιμετώπιση είναι η καλύτερη. Ποιος όμως μπορεί να την κάνει πράξη;

Κάποιες φόρες αντιστέκομαι στο να δεθώ με ανθρώπους για να μου είναι πιο εύκολο να κρατήσω απόσταση φεύγοντας. Αυτό όμως δεν είμαι εγώ.

Τις στιγμές που σκέφτομαι πως είμαι δυνατός να αλλάξω τον κόσμο θυμάμαι πάντα πόσο αδύναμος είμαι συγκρίνοντας την αγάπη που νιώθω για κάποιους ανθρώπους και την απόσταση που μας χωρίζει. Σκέφτομαι τα συναισθήματα όταν λες αντίο, γυρνάς την πλάτη και το σαγόνι σου τρέμει. Όταν περιμένεις να γυρίσεις την πλάτη για να κλάψεις. Και έτσι ξαναεπανέρχομαι στον εαυτό μου.

Γέφυρα 1 - Σπίτι μου, σπιτάκι μου

Μέχρι να μάθω πως να βρίσκω το δρόμο για να φτάσω σπίτι μου, αλλάζω σπίτι.
Είναι κάποια κατάρα που με κυνηγά ή μήπως ένα συνήθειο;
Το σημαντικό βέβαια για ένα σπίτι δεν είναι οι τέσσερις τοίχοι. Τι είναι όμως ένα σπίτι και ποια η σημασία του;

Είναι το μέρος που ζουν όσοι αγαπάς; Είναι το μέρος όπου φυλάσσεις τα πράγματά σου; Είναι εκεί που μπορείς να κρυφτείς; Το μέρος που ξεκουράζεσαι μετά τις περιπέτειες σου; Κάπιοι λένε πως στο σπίτι μας είμαστε αυτοί που πραγματικά είμαστε. Ισχύει;

Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν ολόκληρη θεά-φύλακα του σπιτιού. Την εστία! Ήταν για αυτούς το συναίσθημα της ζεστασιάς το οποίο δημιουργούσε την ιδέα του σπιτιού; Σίγουρα το σπίτι εμπεριέχει μια φτιαχτή και ευκολόπλαστη στο καθένα μας ιδέα. Παρόλα αυτά ολόκληρο το ζωικό βασίλειο δείχνει την ανάγκη ενός σπιτιού. Τέλος, τέλος ακόμα και τους θεούς μας τους βάζουμε σε κατοικίες!

Θέλω να πιστεύω πως εμείς δίνουμε στα αντικείμενα αξία και τα κάνουμε ζωντανά σπίτια. Η σκέψη αυτή με κάνει να νιώθω καλύτερα σκεπτόμενος πως έτσι θα μπορώ να δημιουργήσω ξανά το δικό μου σπίτι γρήγορα...

Με όλη την αγάπη, που κάποιος μπορεί να φέρει, για τα σπίτια του παρελθόντος

Εισαγωγή στις Γέφυρες

Αν και όλα τα test προσωπικότητας που κάνω δείχνουν πως έχω 99% θετικές σκέψεις, μόλις παρατήρησα πως το blog μου έχει κάτι αρνητικό.

Αντί να διαλέξω για όνομα κάτι σε aLifeFullOfBridges (=μια ζωή γεμάτη γέφυρες) για κάποιο υποσυνείδητο ρόλο (ίσως η πνευματική μου διάθεση εκείνη τη στιγμή) διάλεξα το aLifeWithoutBorders (=μια ζωή χωρίς εμπόδια)...

Για αυτό αποφάσισα πως εκτός από τους θεματικούς χώρους των Εμποδίων (Borders) και των Δικών Μας Εμποδίων (SelfBorders) από σήμερα θα υπάρχει και θεματικός χώρος με την ονομασία Γέφυρες (Bridges)...

Enjoy

3ο Εμπόδιο | Ηλικία

Τους τελευταίους δυο-τρεις μήνες παίζω ένα online παιχνίδι το οποίο ανεξαρτήτως του πόσο ίσως δύσκολο ακούγεται με έχει βοηθήσει να ξεπεράσω το εμπόδιο που λέγεται "Ηλικία".

Αποφάσισα να γράψω για την ηλικία γιατί ένα πρόσωπο το οποίο θαυμάζω ιδιαίτερα μου είπε πως αντιμετωπίζει και ότι πρέπει να αντιμετωπίζει τους γονείς της με ένα συγκεκριμένο τρόπο επειδή ανήκουν σε μια συγκεκριμένη ηλικία.

Όταν μου το είπε αυτό θυμήθηκα τα λόγια του αγαπημένου μου συγγραφέα (είναι ο αγαπημένος όχι γιατί γράφει όπως ο καλύτερος συγγραφέας αλλά γιατί γράφει όπως ο καλύτερος άνθρωπος) που έλεγε πως η σημερινή κοινωνία κλειδώνει τις διαφορετικές ηλικίες σε διαφορετικά δωμάτια. Απομακρύνει τα εγγόνια από τις ιστορίες της γιαγιάς, δημιουργεί μορφές διασκέδασης που στοχεύουν σε διαφορετικές εργασίας και κάνει το χάσμα των γενεών να μοιάζει αγεφύρωτο.

Πιστεύω πως η συμπεριφορά των ανθρώπων κατά τις διάφορες ηλικίες δεν αλλάζει λόγο της ηλικίας αυτό καθαυτό αλλά λόγω του ότι επιτρέπουμε στο περιβάλλον μας να μας βάζει σε συγκεκριμένα καλούπια συμπεριφοράς. Πόσες φορές ακούμε να μας λένε: "Αυτά τα ρούχα δεν κάνουν για σένα, είναι κάπως πιο νεανικά" ή "Είσαι σε μια ηλικία στη οποία πρέπει να φέρεσαι πιο σοβαρά".

Προσπαθώ να σκεφτώ πως θα ήταν ο κόσμος μας αν το εμπόδιο "Ηλικία" δεν λειτουργούσε για μερικές ώρες. Πόσοι άνθρωποι θα φέρονταν σαν παιδιά, θα τραγουδούσαν στους δρόμους, θα παίζανε ακόμη τα μήλα, θα έκλαιγαν δυνατά όποτε ένιωθαν έτσι κλπ. Πως θα ήταν ο κόσμος μας... Πιο ωραίος ή όχι;

Τι αλλάζει όταν συμπεριφερόμαστε προς τους γονείς μας σαν να είναι προσωπικότητες μιας συγκεκριμένης ηλικίας; Τι θα άλλαζε αν ο παράγοντας ηλικία δεν φίλτραρε ποτέ τις συζητήσεις μας και τον τρόπο που τους συμπεριφερόμαστε; Θα δενόμασταν πιο πολύ μαζί τους ή θα "τα σπάζαμε";

Πίσω, στο παιχνίδι που παίζω υπάρχουν παίκτες με ηλικία παραλήπτη δώρου από τον Άγιο Βασίλη και άλλοι με την ηλικία του αποστολέα. Όλοι μαζί συνυπάρχουν και συζητούν στο ίδιο chat. Η ηλεκτρονική μορφή αποστολής του μηνύματος κάνει το κάθε μήνυμα εξίσου σημαντικό, χωρίς να σκέφτεσαι "Ε, τι να μας πει τώρα ο μικρός;" ή "Ξεπερασμένα πράγματα των παλιών...". Μερικές φορές βλέπω φωτογραφίες από τους συμπαίχτες μου στο Facebook, στοιχεία για την ηλικία και την οικογενειακή τους κατάσταση και σκέφτομαι πως στην πραγματική ζωή δεν θα κάναμε ποτέ παρέα. Πόσο περίεργο δεν είναι αυτό;

Το παιχνίδι που παίζω είναι το  ikariam.gr

Η συμμαχία μου είναι η FAIR

Ο αγαπημένος μου συγγραφέας είναι ο Λέο Μπουσκάλια για το βιβλίο του "Να ζεις, να αγαπάς και να μαθαίνεις

Αυτό-Εμπόδιο 1 | Δίνοντας στους ανθρώπους την σημασία που τους αξίζει

Σήμερα είχα μια συζήτηση περί Διοίκησης Ανθρωπίνων Πόρων (ή καλύτερα Ανάπτυξης του Ταλέντου των Ανθρώπων σε έναν οργανισμό/εταιρεία) και η θέση μου ήταν πως πρέπει να συμπεριφερόμαστε το κάθε μέλος του οργανισμού με τον ίδιο τρόπο που θα συμπεριφερόμασταν στον επόμενο χρονικά πρόεδρο του οργανισμού. Δίνοντάς του έτσι τις αξίες και ιδεώδη που κάθε πρόεδρος πρέπει να έχει σύμφωνα με την κρίση μας.

Λίγα λεπτά αργότερα, σκεπτόμενος αυτά που είχα προαναφέρει και ενώ έκανα ένα ντους συνειδητοποίησα αυτό που είπα πριν. Ακουγόταν συναρπαστικό! Αν όλοι μας είμαστε αυτοί που συμπεριφερόμαστε προς τον μελλοντικό πρόεδρο με τέτοιο τρόπο ώστε να έχει τις ιδεατές αξίες που εμείς διαλέγουμε, αυτό σημαίνει πως όλοι μας έχουμε την δυνατότητα να φτάσουμε ακόμα πιο ψηλά από τον πρόεδρο. Να γίνουμε οι μέντορές του.

Αυτή η ιδέα δημιούργησε στο μυαλό ένα σύννεφο από άλλες ιδέες. Σκέφτηκα πως όλοι μας έχουμε άρα την ευκαιρία να επηρεάσουμε τον μελλοντικό "Πρόεδρο". Όλοι μας έχουμε την ευκαιρία να εμπνεύσουμε, να αναπτύξουμε (ή και όχι) τη μελλοντική πηγή των αποφάσεων. Επίσης σε έναν οργανισμό όπου για να φτάσει κανείς ψηλά στην ιεραρχία πρέπει να περάσει σταδιακά από χαμηλά προς τα υψηλά -άρα σου δίνεται η ευκαιρία να επηρεαστείς ένα μεγάλο φάσμα ανθρώπων- δημιουργείται μια, ας μου επιτραπεί ο όρος, πιο "δημοκρατική" μορφή ιεραρχίας. 

Συνδέοντας τις τελείες έφθασα στη πραγματική ζωή όπου και ένιωσα πιο ντροπιασμένος. Στα κρατικά οικοδομήματα που στηρίζουμε συνήθως οι πολιτικοί αρχηγοί μας δεν πέρασαν από κανενός είδους κοινωνικής δομής αλλά ξυπνούν μια ωραία πρωία στην κορυφή αυτής. Τα πολιτικά όμως δεν είναι το κομμάτι μου (πολύ κακό αυτό βέβαια, όλοι μας πρέπει να είμαστε masters στα πολιτικά και οικονομικά γιατί αλλιώς θα καταλήξουμε σε χειρότερες εποχές από ότι σήμερα-καλό θέμα για post) αλλά μιας που θέλω να λέγομαι θετικός και με τάση προς τις λύσεις και όχι στα προβλήματα (ωραίο θέμα επίσης) έστρεψα την ερώτηση προς εμένα: "Εύκολο να κατηγορώ τους πολιτικούς αλλά εγώ τι κάνω; Συμπεριφέρομαι στους ανθρώπους γύρω μου σα να είναι οι επόμενοι Πρόεδροι;" 

Η πρώτη σκέψη-απάντηση που ήρθε στο μυαλό μου ήταν ένα μεγάλο, αβίαστο, εκκωφαντικό "ΟΧΙ". Ένιωσα μια ντροπιαστική θλίψη. Κοίταξα το κινητό μου και αφαίρεσα την φωτογραφία με το μεγάλο ΤΜ (Talent Manager) από πίσω και έβαλα μία με ένα τραίνο. Ένιωσα πραγματικά μικρός και αδύναμος, εγκλωβισμένος στο χαρτόκουτο μου, φοβισμένος να κοιτάξω τριγύρω μου. Γιατί δεν συμπεριφέρομαι έτσι όπως το θεωρώ σωστό; Μήπως ο θετικός αντίκτυπος έχει ώρες γραφείου;

Το μόνο πράγμα που μπορούσα να κάνω ήταν να υποσχεθώ στον εαυτό μου πως από σήμερα θα το κάνω πράξη. Δεν θα πλανάρω τίποτα. Απλά θα το κάνω.

Για να διώξω τις κακές σκέψεις από το μυαλό μου και να τις αλλάξω αποφάσισα να βγω από το σπίτι και να πάω να κάνω μια έρευνα αγοράς για το lap top που θέλω να αγοράσω.

Μόλις 12 σκαλιά από την έξοδο του μετρό στο Duomo και η διαφήμιση της DIESEL μου έλεγε αγέροχα: "Είσαι ηλίθιος". Χαμογέλασα έχοντας όλα τα θετικά συναισθήματα για αυτή τη διαφήμιση (περισσότερα αναφέρω σε άλλο post μου, δες το εδώ) μέχρι που σκέφτηκα: "Γιατί πραγματικά εγώ και ίσως όλοι οι άνθρωποι τριγύρω μου να μην είμαστε ηλίθιοι χωρίς επιστροφή;". Γύρισα γρήγορα σε όλες τις σκέψεις της ημέρας και θυμήθηκα αυτό που είχα πει νωρίτερα: "Πρέπει να συμπεριφερόμαστε σε όλους τους ανθρώπους σα να είναι οι επόμενοι Πρόεδροι". Κάτι έλειπε από αυτή τη πρόταση. Και τι ήταν αυτό; Εγώ.
"Τι αν είμαι εγώ ο επόμενος Πρόεδρος; Τι αν θα είμαστε όλοι μας οι επόμενοι Πρόεδροι; Τι θα άλλαζε; Θα κάναμε τα ίδια πράγματα; Θα διαβάζαμε το ίδιο; Θα πηγαίναμε στα ίδια σχολεία; Θα τρώγαμε το ίδιο φαγητό; Θα ερωτευόμασταν τους ίδιους ανθρώπους; Πως θα διαλέγαμε τους φίλους μας; Θα μεθούσαμε το ίδιο συχνά; Τι θα σκεφτόμασταν κάθε μέρα πριν κοιμηθούμε ή όταν ξυπνάμε; Θα καταφέρναμε να γίνουμε οι Πρόεδροι των ονείρων μας;"

Έτσι ξέσπασε μια μαύρη καταιγίδα πάνω από το κεφάλι μου και έκανε τα μαλλιά μου ακόμα πιο σγουρά. Αυτή ήταν η πρώτη έξυπνη ιδέα! Δεν πρέπει απλά να βλέπουμε τους άλλους σαν τους επόμενους Προέδρους, ίσως εμείς είμαστε αυτοί. Δεν είναι η ώρα όμως να υποτιμήσουμε κανέναν Πρόεδρο, είναι η ώρα να είμαστε οι καλύτεροι!

2ο Εμπόδιο | Το ηλίθιο

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς έχετε δει την καινούρια προοθητική καμπάνια της Diesel (αν ζεις στο Μιλάνο, ακόμα και τυφλός αν είσαι, είμαι σίγουρος πως θα το βρεις κάπου γραμμένο σε κώδικα Brayle – από τη στιγμή που βγαίνεις από το σπίτι σου τη βλέπεις στο μετρό , στα λεωφορεία , στους δρόμους , σε γιγαντοοθόνες , ακόμα και στα όνειρα σου...)

Το βασίκο μήνυμα της καμπάνιας είναι να ακολουθήσεις την καρδιά σου , τα συναισθήματα σου , το πάθος σου… Και αύτο το κάνει προκαλώντας τα συναισθήματα σου με έναν μοναδικά-ηλίθια-ωραίο τρόπο. 

Όπως λέει και η Diesel :

"Diesel Stupid Philosophy

Like balloons, we are filled with hopes and dreams. But. Over time a single sentence creeps into our lives. Don’t be stupid. It’s the crusher of possibility. It’s the worlds greatest deflator. The world is full of smart people. Doing all kind of smart things… Thats smart.

Well, we’re with stupid. Stupid is the relentless pursuit of a regret free life. Smart may have the brains… but stupid has the balls. The smart might recognize things for how they are. The stupid see things for how they could be. Smart critiques. Stupid creates. The fact is if we didnt have stupid thoughts wed have no interesting thoughts at all. Smart may have the plans… but stupid has the stories.

Smart may have the authority but stupid has one hell of a hangover. Its not smart to take risks… Its stupid.

To be stupid is to be brave. The stupid isnt afraid to fail. The stupid know there are worse things than failure… like not even trying.

Smart had one good idea, and that idea was stupid. You can’t outsmart stupid. So don’t even try. Remember only stupid can be truly brilliant.

So, BE STUPID"

Βρήκα την καμπάνια αυτή πολύ ενδιαφέρουσα και γιαυτό αποφάσισα να την προωθήσω και δωρεάν. Είναι νομίζω άσχημο το ότι ζούμε σε ένα κόσμο που έχει τόσους κανόνες για το τι είναι έξυπνο και τι είναι χαζό.

Θυμάμαι επίσης τους γονείς μου να μου λένε για πολλά πράγματα: "Να μην είσαι χαζός σαν κι εμάς, να είσαι έξυπνος να βολευτείς." Είναι εκεί που η κοινωνία μας κάνει το εύκολο έξυπνο και το δύσκολο χαζό.

----

Για να δείτε περισσότερα για την καμπάνια της Diesel πατήστε εδώ.