Γέφυρα 4 | Να ακούς τους φίλους σου

Κάθε φορά που το μυαλό σου είναι κολλημένο, κάθε φορά που νιώθεις ή είσαι βλάκας... Άκουσε τους φίλους σου. Οι συμβουλές τους είναι χρυσός.


Κάποιες από αυτές:
"¨Κάνε το χώρο γύρω σου όμορφο και μοναδικό" J.Dereng
"Πάρε βιταμίνες" A. Skryabina
"Μην την κοιτάς έτσι! Οι φίλοι της θα σε σπάσουν στο ξύλο" Β. Κουλούδη
"Πότε θα σταματήσεις να μιλάς ενώ μιλάω" E. Τερζάκη
"Σταμάτα να αμφιβάλλεις" S. Hovhannisyan
"Κάνε αυτό που αγαπάς" N. Γκεμπές
"Φοράς χειμωνιάτικα ρούχα;" Κ. Αθανασιάδου
"Κάνε κάτι δημιουργικό να βγεις από την μιζέρια και θα γίνεις καλά" Μπ. Μεζέτζιου

Γέφυρα 3 | "Για Πάντα"

Χθες πέρασα την ωραιότερη μέρα που έχω περάσει ποτέ στην Θεσσαλονίκη. Μια μέρα γεμάτη από καινούριους ανθρώπους, καινούρια μέρη και πρωτόγνωρα συναισθήματα...

Η ζωή όμως είναι ΒΑΡΕΤΗ! Πραγματικά είναι βαρετή όταν δεν ενδιαφερόμαστε να τη ζήσουμε, όταν είμαστε συνεχώς αναβλητικοί, παραπονιόμαστε και δεν κουνάμε το πόδι μας να κάνουμε ένα βήμα...

Μέσα όμως σε αυτή την ημέρα άκουσα κάτι ωραίο και "βαθύ".

Το "Για Πάντα" υπάρχει. Όταν δεν δίνουμε σημασία στον χρόνο.

Κάποιος θα σκεφτόταν: "Και τι το καινούριο σε αυτό; Αν ο χρόνος δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα ψέμα τότε όλα τα πράγματα διαρκούν για πάντα"

Τι και αν σκεφτούμε πως ο χρόνος δεν είναι ένα ψέμα αλλά απλά δεν είναι σημαντικός για εμάς. Πόσα πράγματα θα ήταν πιο ωραία;

Αν για παράδειγμα θα έλεγες σε κάποιον πως είχες μια τρυφερή στιγμή που κράτησε για ένα δευτερόλεπτο, όλοι θα κρατούσαν στο μυαλό την τρυφερή στιγμή. Αν θα έλεγες σε κάποιον πως χθες γνώρισες τον έρωτα της ζωής σου θα ένιωθε όπως κι εσύ και δεν θα σκέφτονταν πως κατά πάσα πιθανότητα αυτό δεν θα κρατήσει. Νομίζω πως όσο πιο πολύ αγνοείς τον χρόνο τόσο πιο πολύ αγαπάς το τώρα. Γιατί, στο κάτω κάτω, αυτό είναι αυτό που έχεις, το τώρα.

Επίσης, κάποιος θα μπορούσε να πει πως ο χρόνος είναι σημαντικός. Κι εγω το πιστεύω. Γιατί όμως να μην πιστεύω πως αντί του να με αγαπάς για πάντα, εγώ προτιμώ να με αγαπάς τώρα, τώρα, τώρα, τώρα, τώρα, τώρα, τώρα, τώρα, τώρα, τώρα, τώρα, τώρα, τώρα, τώρα, τώρα, τώρα...

What?

5ο Εμπόδιο | Οι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι για να μιλούν και όχι να φωνάζουν

Σήμερα στην τηλεόραση έδειξε για άλλη μια φορά το καταπληκτικό Πράσινο Μίλι. Αγαπώ αυτή τη ταινία. Αυτή τη φορά όμως πρόσεξα μια καταπληκτική φράση που ακούστηκε στη ταινία: "Σταμάτα! Οι άνθρωποι έχουν φτιαχτεί για να μιλάνε και όχι για να φωνάζουν".

Αυτή η φράση μου άρεσε και γι' αυτό έβαλα τον εγκέφαλό μου στη διαδικασία κάποιων χημικών διεργασιών για να αποδείξω στον εαυτό μου πως ισχύει.

Σκέφτηκα πως φωνάζουμε γιατί:

• φοβόμαστε
• προσπαθούμε να κάνουμε κάποιον να αλλάξει απότομα τη συμπεριφορά του
• αισθανόμαστε πως χρειαζόμαστε την προσοχή των άλλων
• είμαστε θυμωμένοι/αηδιασμένοι/πονάμε
• όταν είμαστε τόσο χαρούμενοι που δεν αντέχουμε άλλο 

 Οι περισσότεροι από τους πιο πάνω λόγους μου φάνηκαν αρνητικοί αν και ο ένας είναι χαριτωμένος. Αποφάσισα να αλλάξω σκέψεις και έτσι άλλαξα κανάλι. Δυστυχώς όμως έπεσα πάνω σε ειδήσεις. Μιλούσαν κλασικά για την οικονομική κρίση και τους φόβους πως ο ελληνικός λαός θα κινηθεί ενάντια της κυβερνήσεως.

Εκείνη τη στιγμή ένιωσα τα αυτιά μου να βουίζουν με τη φράση "Οι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι για να μιλούν και όχι να φωνάζουν". Ένιωσα πως όλα αυτά τα χρόνια η κατάσταση στην Ελλάδα (όπως και σε κάθε "Ελλάδα") ήταν αυτή για την οποία φωνάζουμε σήμερα, κανείς όμως δεν ήταν τότε εκεί για να μιλήσει.

Δεν λέω πως δεν πρέπει να φωνάζουμε πια. Πρέπει. Αλλά όπως όλοι ξέρουμε ότι μαγειρέψες θα φας.

Ας γίνει αυτό ένα μάθημα για όλους μας σε όλα τα επίπεδα (οικονομικό, προσωπικό, κοινωνικό κλπ). Και ας προετοιμάσει τις επόμενες χώρες που θα γίνουν θηράματα των οικονομικών συγκυριών (ή και όχι).

Γέφυρα 2 | Γραμμάρια Αγάπης

Λίγες μέρες πριν κρυφάκουσα τυχέα την ακόλουθη συνομιλία

Κυρία A: Γειά σου Β! Τι κάνεις;

Κυρία B: … (καμία απόκριση)

Κυρία A: Με άκουσες; Ρώτησα τι κάνεις;

Κυρία B: Είπα καλά! (ενοχλημένη)

Κυρία A: Συγνώμη, αλλά δεν το άκουσα.

Κυρία B: Δεν είναι όμως δικό μου πρόβλημα αυτό, σωστά;

Ο διάλογος εξελίχθηκε σε καβγά έχοντας την κυρία Α να λέει στην Β πως σε αυτή τη ζωή δεν είναι μόνη της. Πως πρέπει να το συνηθίσει αυτό αλλά και να συμπεριφέρεται ανάλογα.

Εγώ σοκαρίστηκα. Πίστεψα πως η κυρία Β μάλλον ήταν τρελή. Η πως ίσως πραγματικά δεν άκουγε. Ίσως πως μάλωναν από πριν...

Στο τέλος κατέληξα και από όσα γνωρίζω για την κυρία Β πως έφτασε σε αυτή την κατάσταση μετά από το τόσο καιρό που ζει πραγματικά ολομόναχη. Και τι ήταν αυτό που έχασε;

Τα πάντα. Κατέληξε ένα άτομο που δεν παίρνει αγάπη και έχει προφανώς ξεχάσει και δίνει.

Είμαι βέβαιος πως όλοι μας χρειαζόμαστε αγάπη. Χρειαζόμαστε αυτό το συναίσθημα, ίσως να μην γίνεται και αλλιώς. Λέμε πως μόνοι γεννιόμαστε και πεθαίνουμε μόνοι. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να ζούμε και μόνοι. 

Στη σκέψη επίσης πως η κυρία Β είναι και ψυχολόγος σκέφτηκα κάτι που ίσως έσωζε τον κόσμο μας. Σκεφτείτε να μπορούσαμε να μετρήσουμε την αγάπη σε γραμμάρια. Και να πηγαίναμε σε γιατρούς της αγάπης και αυτοί μετά από διάγνωση να μας έλεγαν: "Αυτό το μήνα έχει πάρει πολύ λίγη αγάπη! Τρέξε στο δρόμο επειγόντως και αγκάλιασε 5 περαστικούς. Η κατάστασή σου είναι κρίσιμη."

Δυστυχώς η αγάπη δεν έχει να κάνει με μαθηματικά και συνταγές. Ευτυχώς όμως, μπορούμε να έχουμε στο μυαλό μας πως οι γύρω μας την έχουνε ανάγκη και να το κάνουμε πιο συχνά. Μπορούμε άραγε να το κάνουμε αυτό;

Αυτό-Εμπόδιο 2 | Πραγματικό σε μένα

Ακούγοντας το τραγούδι του Brian Mcfadden "Real to Me" (Πραγματικό για μένα), βρήκα τα 3:43 λεπτά να διερωτηθώ τι είναι πραγματικό-σημαντικό για μένα;

Δύσκολη ερώτηση

Πιθανώς αυτό που είναι πραγματικό για μένα είναι οι αξίες μου. Αυτές που έχω και αυτές που θέλω να έχω. Ο τρόπος που δρω όταν σκέφτομαι. Εγώ.

Κάπου εδώ θέλω να δώσω έναν δικό μου όρο για το "Εγώ". Λέμε συχνά πως ο τάδε είναι εγωιστής σκεπτόμενοι πως κρίνει και κάνει τα πάντα με γνώμονα το προσωπικό του όφελος. Άρα, κοιτώντας στην άλλη μεριά του νομίσματος το αντίθετο του εγωισμού το έχουμε στα άτομα που ότι κάνουν το κάνουν για τους άλλους.

Η ερώτησή μου όμως είναι: "Ό,τι καλό και αν κάνουμε δεν το κάνουμε εγωιστικά; Δεν δίνουμε το κέρμα στον ζητιάνο γιατί αισθανόμαστε καλά με το εγώ μας μετά ή γιατί θα θέλαμε σε αντίστοιχη περίπτωση κι εμείς υποστήριξη; Όταν γελάμε σε ένα κακό αστείο βαθιά μέσα μας δεν σκεφτόμαστε πως κι εμείς θα θέλαμε τους άλλους να μας επικροτήσουν σε μια κακή μας προσπάθεια;

Αν η απάντηση είναι ναι, τι μπορεί να είναι αληθινό για μένα;

Wake up you might be dreaming, (ξύπνα γιατί μπορεί να ονειρεύεσαι,)

wake up you might be dreaming now... (ξύπνα γιατί μπορεί να ονειρεύεσαι τώρα...)

4ο Εμπόδιο | Αντίο

Μπορεί να μην έχω διαβάσει πολλά πράγματα αλλά σίγουρα έχω ακούσει αρκετά. Κανένας δεν μου έχει πει ποτέ πως ξέρει, άκουσε, διάβασε ή έμαθε ποιος είναι ο κατάλληλος τρόπος να πεις αντίο. Κατακτάμε το σύμπαν και όμως σε αυτό είμαστε ανίκανοι. Δεν ξέρουμε πως να εκφράσουμε το συναίσθημα του ότι χάνουμε την καθημερινότητά μας, το άτομο που μας φρόντιζε, τα χείλη που φιλούσαμε, την αγγαλιά στην οποία κλαίγαμε, το στήριγμά μας, το φίλο μας ή και τα πάντα. 

Περίεργο

Αν θα απαγόρευα τη χρήση μιας έκφρασης σε αυτές τις περιπτώσεις, θα ήταν σίγουρα η "Ας κρατήσουμε επαφή". Προφανώς δεν θέλω να κρατήσω επαφή! Θέλω να είμαι σε επαφή.

Σε κάθε στιγμή αποχαιρετισμού ρωτάω τον εαυτό μου. Πως πρέπει να φερθώ; Πρέπει να κλαίω που χάνω έναν άνθρωπο ή να γιορτάζω που τον γνώρισα; Σίγουρα η δεύτερη αντιμετώπιση είναι η καλύτερη. Ποιος όμως μπορεί να την κάνει πράξη;

Κάποιες φόρες αντιστέκομαι στο να δεθώ με ανθρώπους για να μου είναι πιο εύκολο να κρατήσω απόσταση φεύγοντας. Αυτό όμως δεν είμαι εγώ.

Τις στιγμές που σκέφτομαι πως είμαι δυνατός να αλλάξω τον κόσμο θυμάμαι πάντα πόσο αδύναμος είμαι συγκρίνοντας την αγάπη που νιώθω για κάποιους ανθρώπους και την απόσταση που μας χωρίζει. Σκέφτομαι τα συναισθήματα όταν λες αντίο, γυρνάς την πλάτη και το σαγόνι σου τρέμει. Όταν περιμένεις να γυρίσεις την πλάτη για να κλάψεις. Και έτσι ξαναεπανέρχομαι στον εαυτό μου.

Γέφυρα 1 - Σπίτι μου, σπιτάκι μου

Μέχρι να μάθω πως να βρίσκω το δρόμο για να φτάσω σπίτι μου, αλλάζω σπίτι.
Είναι κάποια κατάρα που με κυνηγά ή μήπως ένα συνήθειο;
Το σημαντικό βέβαια για ένα σπίτι δεν είναι οι τέσσερις τοίχοι. Τι είναι όμως ένα σπίτι και ποια η σημασία του;

Είναι το μέρος που ζουν όσοι αγαπάς; Είναι το μέρος όπου φυλάσσεις τα πράγματά σου; Είναι εκεί που μπορείς να κρυφτείς; Το μέρος που ξεκουράζεσαι μετά τις περιπέτειες σου; Κάπιοι λένε πως στο σπίτι μας είμαστε αυτοί που πραγματικά είμαστε. Ισχύει;

Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν ολόκληρη θεά-φύλακα του σπιτιού. Την εστία! Ήταν για αυτούς το συναίσθημα της ζεστασιάς το οποίο δημιουργούσε την ιδέα του σπιτιού; Σίγουρα το σπίτι εμπεριέχει μια φτιαχτή και ευκολόπλαστη στο καθένα μας ιδέα. Παρόλα αυτά ολόκληρο το ζωικό βασίλειο δείχνει την ανάγκη ενός σπιτιού. Τέλος, τέλος ακόμα και τους θεούς μας τους βάζουμε σε κατοικίες!

Θέλω να πιστεύω πως εμείς δίνουμε στα αντικείμενα αξία και τα κάνουμε ζωντανά σπίτια. Η σκέψη αυτή με κάνει να νιώθω καλύτερα σκεπτόμενος πως έτσι θα μπορώ να δημιουργήσω ξανά το δικό μου σπίτι γρήγορα...

Με όλη την αγάπη, που κάποιος μπορεί να φέρει, για τα σπίτια του παρελθόντος