Γέφυρα 5 | Μπορούμε να καταρρίψουμε ένα εμπόδιο;

Το να καταρρίπτει εμπόδια κανείς δεν είναι πολύ εύκολο. Η τεχνολογία όμως αυτή τη φορά φόρεσε την στολή της ανθρωπιάς και αντί να μας αφήνει σπίτι μας μόνους, χτίζει γέφυρες και σπίτια σε ολόκληρο τον κόσμο. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι να σου αρέσουν τα ταξίδια και να έχεις καναπέ! 

Είναι μια ιστοσελίδα χωρίς τη γονική συναίνεση. Είναι η επιτυχία που γυρίζει την κάμερα στο άτομο και όχι στον αστέρα. Ένα από τα site που σου μαθαίνει να κοιτάζεσαι στα μάτια και όχι στη κάμερα! Πως λειτουργεί; Ανοίγεις ένα profile στη σελίδα αυτή και ανοίγεις και την πόρτα σου σε όσους ταξιδιώτες θέλεις και μπορείς να φιλοξενήσεις που βρίσκονται στη περιοχή σου ή που προτίθενται να έρθουν. Είναι μια κοινωνία λίγο περίεργη. Με περιέργεια που λείπει δυστυχώς και είναι σπάνια. Ή όχι και τόσο.

.

Links: 

www.couchsurfing.org (Το site που έγινα μέλος)

http://en.wikipedia.org/wiki/CouchSurfing  (Τι λέει η wikipedia)

Υ.Γ. Φιλοξένησα κιόλας έναν Αυστραλό!

7ο Εμπόδιο | Επικριτικότητα

Δύσκολα μπορώ να συγκρατήσω το βάρος μου σταθερό. Σχεδόν αδύνατο να καταλάβω πότε πρέπει να σταματήσω να ασχολούμαι και να να χτίζω το ίδιο αστείο. Η ισορροπία είναι δύσκολη και για να την πετύχω θέλω παρέα.

Το post αυτό είναι για όλους τους ανθρώπους που ξέρουν να αποδέχονται χωρίς να κρίνουν. Πόσοι είναι αυτοί άραγε;

Ο απίστευτος Λέο Μπουσκάλια είπε πως αν όλοι μας ήχαμε ένα άτομο που να μην κατακρίνει τίποτα από αυτά που κάνουμε ή λέμε θα είχαμε όλοι μας την ισορροπία (στο μυαλό) μας.

Στο κάτω κάτω, τι τάχα κάνουν οι ψυχολόγοι; (ακούν, λένε πάντα ναι και σκύβουν συγκαταβατικά)

Πόσο εύκολο είναι να είσαι ένα άτομο που αποδέχεται χωρίς να κρίνει;

Νομίζω πολύ πιο δύσκολο από ότι μπορώ να αντέξω. Παρ' όλα αυτά ζητάω από όποιον διαβάζει το post  αυτό, κάθε φορά που γίνουμε επικριτικός να μου το υπενθυμίζει!

Αυτό-Εμπόδιο 4 | Αναβλητικότητα

Μπορεί να υπάρχουν εκατομμύρια λόγοι για τους οποίους πρέπει να σηκωθώ από τον καναπέ, να ανοίξω το βιβλίο μου, να καθαρίσω τα πιάτα, συχνά δεν ακούω κανέναν και χαζεύω στον καναπέ, κάθομαι πάνω στο βιβλίο μου και προσεύχομαι να πλημμυρίσει το σπίτι μου με καθαριστικά τα οποία θα το καθαρίσουν...

Αν η αναβλητικότητα δεν ήταν κάτι υπαρκτό σήμερα ή θα ήμουν 30 χρονών ή θα είχα 10 χρόνια περισσότερες εμπειρίες. Είναι εκπληκτικό.

Πολλές φορές προσπάθησα να σκοτώσω την αναβλητικότητά μου, αλλά τελικά το μόνο που κατάφερα είναι να αναβάλλω αυτό που θέλω να κάνω προσπαθώντας να σκοτώσω την αναβλητικότητά μου.

Αν δω με τα μάτια ανοιχτά θα δω πως ακόμα και τώρα, γράφοντας αυτό το post αναβάλλω όλα αυτά που πρέπει να κάνω με το να κάνω κάτι άλλο... Βρίσκομαι σε ένα βρώμικο δωμάτιο, δίπλα σε ένα κλειστό βιβλίο, χωρίς να έχω ανοίξει το ράδιο, χωρίς να έχω πάει supermarket...

Είναι κανείς εκεί έξω που νιώθει όπως κι εγώ;

Να τι εννοώ!

Αυτό-Εμπόδιο 3 | Οι εγκέφαλοι μας δεν έχουν bluetoοth

Τελευταία σκέφτομαι πως οι εμείς οι άνθρωπο είμαστε εντελώς ολομόναχοι. Μου φαίνεται πως οι εγκέφαλοι μας δεν επικοινωνούν καθόλου.


Βλέπουμε όσο μακριά θέλουμε να δούμε και δεν μπορούμε πιο πέρα.
Ακούμε όσο θέλουμε να ακούσουμε και κλειδώνουμε όλους τους άλλους ήχους απέξω. 


Δεν ξέρω πως θα άλλαζε η ζωή μας αν βάζαμε συσκευές bluetooth στα κεφάλια μας.
Δεν ξέρω αν το να επικοινωνούμε μας έκανε στο τέλος καθόλου καλό.


Το μόνο πράγμα για το οποίο είμαι σίγουρος είναι το ότι δεν ξέρω...

6ο Εμπόδιο | Χρήματα. Γέφυρα ή Εμπόδιο;

Στη ζωή οι φίλοι μας είναι αυτοί με τους οποίους μοιραζόμασαστε σκέψεις, συναισθήματα και εμπειρίες, χόμπυ... Πάντα πίστευα πως τα χρήματα ήταν μια γέφυρα προς τους φίλους μας. Πίνουμε μια μπύρα μαζί, πάμε διακοπές ή τους αγοράζουμε δώρα!

Μα τι συμβαίνει όταν χρήματα είναι πλέον εκ φύσεως καθημερινότητα; Τι συμβαίνει όταν δημιουργούν ένα κενό μεγάλο που δείχνει κυριολεκτικά αγεφύρωτο;

Όταν ήμουν ακόμη μικρότερος ονειρευόμουν πως όταν μεγαλώσω θα έχω ένα πανέμορφο σπίτι και ένα γρήγορο αυτοκίνητο. Ίσως τελικά να μην μεγάλωσα πολύ. Πίστευα όμως πως αυτό θα έκανε εμένα, τους φίλους και την οικογένειά μου χαρούμενους. Ήταν κάπως ένα χρηματικό δώρο της τύχης ή της μοίρας; Τι είναι όμως αυτό που κάνει τα χρήματα το πιο τρυφερό δώρο;

Η ζωή μας αναγκάζει να κατηγοριοποιούμε και να βάζουμε ταμπέλες, μέτρα και σταθμά στα πάντα. Έτσι συμβαίνει και με τα χρήματα. Και όπως σε όλα τα προηγούμενα τα κριτήρια είναι εγωιστικά και το μέτρο οι εαυτούληδες μας.

Σε πόσες λογομαχίες έχω βρεθεί για το αν είναι ηθικό να αγοράζουμε απαράδεκτα ακριβές μάρκες είναι ηθικό ή όχι; Χωρίς να παίρνω θέση στο θέμα σκέφτομαι πως τα μυωπικά μας μάτια μας επιτρέπουν να βλέπουμε όσο μακριά μας συμφέρει.

Γέφυρα 4 | Να ακούς τους φίλους σου

Κάθε φορά που το μυαλό σου είναι κολλημένο, κάθε φορά που νιώθεις ή είσαι βλάκας... Άκουσε τους φίλους σου. Οι συμβουλές τους είναι χρυσός.


Κάποιες από αυτές:
"¨Κάνε το χώρο γύρω σου όμορφο και μοναδικό" J.Dereng
"Πάρε βιταμίνες" A. Skryabina
"Μην την κοιτάς έτσι! Οι φίλοι της θα σε σπάσουν στο ξύλο" Β. Κουλούδη
"Πότε θα σταματήσεις να μιλάς ενώ μιλάω" E. Τερζάκη
"Σταμάτα να αμφιβάλλεις" S. Hovhannisyan
"Κάνε αυτό που αγαπάς" N. Γκεμπές
"Φοράς χειμωνιάτικα ρούχα;" Κ. Αθανασιάδου
"Κάνε κάτι δημιουργικό να βγεις από την μιζέρια και θα γίνεις καλά" Μπ. Μεζέτζιου

Γέφυρα 3 | "Για Πάντα"

Χθες πέρασα την ωραιότερη μέρα που έχω περάσει ποτέ στην Θεσσαλονίκη. Μια μέρα γεμάτη από καινούριους ανθρώπους, καινούρια μέρη και πρωτόγνωρα συναισθήματα...

Η ζωή όμως είναι ΒΑΡΕΤΗ! Πραγματικά είναι βαρετή όταν δεν ενδιαφερόμαστε να τη ζήσουμε, όταν είμαστε συνεχώς αναβλητικοί, παραπονιόμαστε και δεν κουνάμε το πόδι μας να κάνουμε ένα βήμα...

Μέσα όμως σε αυτή την ημέρα άκουσα κάτι ωραίο και "βαθύ".

Το "Για Πάντα" υπάρχει. Όταν δεν δίνουμε σημασία στον χρόνο.

Κάποιος θα σκεφτόταν: "Και τι το καινούριο σε αυτό; Αν ο χρόνος δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα ψέμα τότε όλα τα πράγματα διαρκούν για πάντα"

Τι και αν σκεφτούμε πως ο χρόνος δεν είναι ένα ψέμα αλλά απλά δεν είναι σημαντικός για εμάς. Πόσα πράγματα θα ήταν πιο ωραία;

Αν για παράδειγμα θα έλεγες σε κάποιον πως είχες μια τρυφερή στιγμή που κράτησε για ένα δευτερόλεπτο, όλοι θα κρατούσαν στο μυαλό την τρυφερή στιγμή. Αν θα έλεγες σε κάποιον πως χθες γνώρισες τον έρωτα της ζωής σου θα ένιωθε όπως κι εσύ και δεν θα σκέφτονταν πως κατά πάσα πιθανότητα αυτό δεν θα κρατήσει. Νομίζω πως όσο πιο πολύ αγνοείς τον χρόνο τόσο πιο πολύ αγαπάς το τώρα. Γιατί, στο κάτω κάτω, αυτό είναι αυτό που έχεις, το τώρα.

Επίσης, κάποιος θα μπορούσε να πει πως ο χρόνος είναι σημαντικός. Κι εγω το πιστεύω. Γιατί όμως να μην πιστεύω πως αντί του να με αγαπάς για πάντα, εγώ προτιμώ να με αγαπάς τώρα, τώρα, τώρα, τώρα, τώρα, τώρα, τώρα, τώρα, τώρα, τώρα, τώρα, τώρα, τώρα, τώρα, τώρα, τώρα...

What?